به گزارش مفدا، استاد «محمد نوری» موسیقی را زبانی جهانی و از آنِ تمام اقوام و ملت‌ها می‌دانست. وی طی پنج دهه بیش از سیصد قطعه‌ی آوازی اجرا کرد او همچنین به تقریر و ترجمه‌ مقالات و سرودن اشعاری برای ترانه پرداخت و در سال‌های پایانی عمرش چندین اجرا به نفع بیماران خاص داشت.

صدای او برای نسل گذشته یادآور لحظه‌های خوب و مهربانی‌های سرشار و برای نسل امروز، آفریننده شیرین‌ترین خاطرات است.

محمد نوری از اولین کسانی بود که سمت موسیقی غربی رفت. صدای تنور او جان می‎داد برای خواندن آوازهای کلاسیک. خودش زودتر از همه این استعدادش را کشف کرده بود و رفت تا موسیقی کلاسیک را با موسیقی وطنی‎اش پیوند بزند. محمد نوری خودش هم در این پوست اندازی موسیقی ایران پوست انداخت. خیلی‎ها که اصلا خوش نداشتند پای غربی‎ها در موسیقی‎شان هم باز شوند درست روبروی محمد نوری ایستاده بودند. اما کارش را آنقدر خوب انجام داده بود که بعد از چند سال شد مسئول گزینش خوانندگان در رادیو. حالا همان‎هایی که تا به حال برایش رجز می‎خوانند باید از زیر دستش رد می‎شدند تا بتوانند در رادیو بخوانند. می‎گفت بیشترین تاثیر را در موسیقی از حسین اصلانی، ناصر حسینی، و محمد سریر گرفته است، آن‎ها هم همین را می‎گویند، بیشترین تاثیر را در موسیقی از محمد نوری گرفته‎اند.

تا قبل از اینکه پای موسیقی پاپ را در ایران باز کند، هیچ کس جرات نمی‎کرد طرف این موسیقی برود. البته پاپ محمد نوری با پاپ این روزها چیزی به اندازه زمین تا آسمان با هم فرق می‎کند. از اولین آهنگ پاپی که در آلبومش دارد تا آخرینش خیلی با هم تفاوت ندارند. همیشه در سبک و سیاق خواندن ثابت قدم بود. آلبوم جدید نمی‎داد، کار جدید قبول نمی‎کرد، با آهنگساز جدید همکاری نمی‎کرد، مگر اینکه حرفی برای گفتن داشته باشد.